When I grow up, I will become a coat rack
Wallinheimo-Heimonen is zowel kunstenaar als activist. Ze benadrukt onnodige afhankelijkheden tussen de gehandicapte gemeenschap en medische en sociale infrastructuren die de lagere status van handicaps in de samenleving in stand houden. Mensen aanpassen, repareren, rehabiliteren of omvormen tot wat normaal zou moeten zijn, is niet langer politiek correct voor welke minderheid dan ook, en dat zou ook niet het geval moeten zijn voor mensen met een handicap.
In haar speelse en humoristische werelden waarin dingen anders kunnen, zet ze ons kritisch aan het denken over de mogelijkheden van inclusie en bewustwording. Daarnaast wijst ze op de bijdrage die technologie zou kunnen leveren als ze wordt begrepen vanuit vreugde en plezier en op wat er zou veranderen als kwaliteit van leven voorrang zou krijgen op winst, efficiëntie en positieve discriminatie van niet-gehandicapten.