In een tijd waarin technologische ontwikkelingen elkaar snel opvolgen en mensen gefixeerd zijn op virtuele ‘perfectie’, keert Grosse-Ophoff terug naar eenvoud. Met hout en metaal, soms gecombineerd met alledaagse voorwerpen, creëert hij sculpturen die menselijke gebaren nabootsen. Deze bewegingen worden mechanisch aangedreven door huis-tuin-en-keukenmotoren of handslingers. Hij streeft geen anatomisch realisme na; het gaat om de herkenning van de expressie.