Boele’s schilderkunst is gedreven door haar persoonlijke verbondenheid met het natuurlijke landschap en een geest die geneigd is om te dwalen in fantasievolle verhalen. Deze elementen brengt zij samen in zachte en droomachtige kleurpaletten, waarin de lichamen van de majestueuze vogels doorvloeien in hun omgeving. 

Deze figuren zijn geen duidelijke gestalten, maar schimmige verschijningen die langzaam wegvallen in het landschap of voorzichtig opdoemen uit een atmosferisch kleurenspel. Haar schilderproces kan ook wel beschouwd worden als een sensitief evenwicht, een afwisselend spel tussen verschijning en verdwijning. Zoals het lichaam van de vogelkijker dat samenvalt met de eindeloze kleuren van het veld, of de onzichtbare vogel die je hoort zingen maar niet kan zien.